Beschrijving stuk

De man was alleen. De vrouw was alleen. Hij bracht haar bloemen. Ze praatten en keken door een raam. Toen zochten ze samen een huis. Mij namen ze mee. Ik ben hun hond.
Een man en een vrouw doen verwoede pogingen om samen gelukkig te worden. Maar het lijkt erop alsof de een alleen gelukkig kan zijn als de ander ongelukkig is. Wanneer de man verzucht dat ze beter weer apart kunnen gaan wonen neemt de vrouw een onverwachte beslissing. Over liefde, eenzaamheid en de wurgende greep van de keuzevrijheid.

Beschrijving vormgeving

75 stoelen op wieltjes en de acteurs spelen er tussendoor. De korte zijden van de zaal zijn gevuld met twee spiegelwanden, die naar voren hellen. Alle deuren in de zaal staan open. De vloer loopt door in de gangen, waarvan de muren met doek bedekt zijn. De hond leeft in een winkelwagen. De ‘val’ die zij tegen het einde uitzet voor de man en de vrouw, is een kist gemaakt van geschuurd plexiglas. Als de kleppen hiervan dichtslaan, is deze van binnen niet meer te openen.

Credits

Regie: Matthias Mooij
Auteur: Sibylle Berg
Spel: Sarah Jonker, Raoul Copier, Cigdem Teke
Kostuums: Roos Smith
Fotografie: eigen foto’s