



Frascati vroeg een groot aantal theatermakers, kunstenaars, journalisten, schrijvers en wetenschappers om zich uit te spreken over de economische crisis. Met overweldigend enthousiasme reageerden zij op onze vraag: deze tien avonden zijn een weerslag van hun denkwerk. Vrijwel al het materiaal is speciaal voor deze gelegenheid en in een kort tijdsbestek gemaakt: het zijn ruwe schetsen, overdenkingen of eerste impulsen. Daarnaast nodigde Frascati een aantal voorstellingen en performances uit die ooit werden gemaakt over of naar aanleiding van een cruciaal moment in de tijd: de moord op Pim Fortuyn, de hoogtijdagen van de economie of juist de diepte dalen van de jaren dertig. Deze tien avonden zijn een open laboratorium waarin kunst, wetenschap en media zich verhouden tot actuele ontwikkelingen in de samenleving.
De foyer en een deel van de zaal zijn ingepakt met goedkope materialen zoals karton, kranten, aluminiumfolie en chipwood. Hier overheen zijn foto’s en artikelen geplakt, soms groot opgeblazen, soms beschilderd, kortom, op allerlei manieren bewerkt. In de zaal is een soort brede gang, een tussenruimte met half transparant plafond van TL-lampen, en een half transparante wand van schotten. Hierdoor staat deze ruimte half in contact met de speelvloer. Als er geen performance op de vloer bezig is, staan de TL-lampen aan, wat de sfeer verandert in de hele zaal. De zaal geeft in alles aan dat we met een in haast opgezette actie te maken hebben: de balletvloer is half uitgerold, decorstukken staan nog duidelijk zichtbaar opgestapeld langs de wand, veel lampen hangen slordig in beeld. Er zijn twee tribunes, waardoor het publiek in een v vorm zit. Boven de grote tribune hangt een groot aantal affiches met korte kreten erop.
Ontwerp en realisatie in samenwerking met Marloes van der Hoek
Fotografie vormgeving: Willem Sluyterman van Loo
Fotografie festival: Meier Boersma en eigen foto’s